Brief van Boekelse missionaris Toon van Kessel klinkt op Pinksterzondag door kerk

Op Pinksterzondag werd in de kerk in Boekel een bijzondere brief voorgelezen die helemaal uit het zuiden van Chili was overgestuurd. De brief was afkomstig van Toon (Antonio) van Kessel, de laatste nog actief werkende missionaris uit Boekel, en werd ingezonden aan onze redactie door Jan Meulemeesters.

Diaken Henk van Thiel las de brief voor tijdens de Pinkstermis. Vooraf gaf Jan Meulemeesters een toelichting op wie Toon van Kessel is en wat hij in zijn lange leven als missionaris heeft bereikt.

Toon van Kessel is ereburger van Chili, omdat hij tijdens het militaire bewind van Pinochet (1974-1990) mensen beschermde tegen arrestatie en daardoor zelf tweemaal gevangen werd gezet. Hij is ook ereburger van Calbuco, het vissersplaatsje waar hij tot 1990 werkte, en van Homopirén, waar hij op zijn 55ste in een tent begon. Daar bouwde hij zijn huis, een kerk, maar legde ook riolering en waterleiding aan. Hij zette zich in voor het Nationaal Park van Homopirén zodat inwoners er werk konden vinden, en bouwde in totaal meer dan dertig kerken. Over zijn leven verscheen het boek De voetafdruk van een missionaris. Zijn levensmotto: “Het avontuur verzacht de vermoeidheid.”

Hieronder de volledige brief die Toon van Kessel schreef aan de mensen van Boekel.

Beste mensen van Boekel,

Vanuit het verre en diepe zuiden van Chili doe ik de hartelijke groeten aan het volk van Boekel. Boekel, dat betrekkelijk klein dorp aan de rand van de Peel, maar nu bekend over de hele wereld; want mannen en vrouwen uit Boekel hebben de blijde boodschap uitgedragen aan vele landen en volkeren. Een boodschap, niet alleen gebaseerd op het geloof in de verrijzenis, en de hoop op een nieuw en eeuwig leven, maar ook een boodschap op een beter en gelukkig leven op sociaal-economisch gebied; beter bekend als ontwikkelingswerk. Meer dan vijftig mannen en vrouwen zijn uit Boekel vertrokken om die boodschap aan de wereld bekend te maken. We kunnen dan ook trots zijn uit Boekel te komen. De vraag is: hoe was dat mogelijk? Allereerst dank aan God, die de roepingen deed ontwaken, ook mogelijk door het geloof van het volk. En vooral niet vergeten het ijzersterke geloof van onze ouders. Bovendien was er het roepingenpastoraat van de parochie en het vruchtbare milieu van de scholen St. Jan met zijn onderwijzers en meisjesschool met de zusters van Schijndel. Zo groeide het aantal. Missionarissen, verspreid over de hele wereld. Maar Boekel liet hen niet alleen. Vanaf het begin kwam er steun voor dorpsgenoten in de missie, zoals de missienaaikring. Maar al snel bleek dat het probleem niet de kleren was. Toen kwam het Missiecomité met hun effectieve bijdrage via Toermee. Nooit zullen we vergeten wat het Missiecomité heeft gedaan voor zoveel mensen in de wereld. Namens allen dank.

Wat mijzelf betreft: ik dank God voor mijn gezondheid. Ondanks mijn 90 jaar trek ik er elke dag op uit om de 25 kapellen op afstanden van tien tot tachtig kilometer te bezoeken met m’n wagen de camioneta of per motorboot, tot vier uur varen. Mijn parochie is groter dan heel Brabant met 15.000 gelovigen. Ik ben al 64 jaar in Chili, en laat het aan God over: hoe lang nog.

Ik wil nogmaals de werkgroep feliciteren met het missiemonument. Ter herinnering aan wat Boekel geboren is en nu bekend over de hele wereld. Ik herhaal het nog een keer: we kunnen trots zijn op Boekel en zijn volk. Veel groeten, de beste wensen, en zegen van Boven, speciaal vandaag op Pinksterdag: dat we allemaal de gaven van de Heilige Geest mogen ontvangen.

Toon van Kessel, missionaris van de congregatie van de Heilige Familie.